| Ampere's profileAmpZza my LiTTle World ...PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
AmpZza my LiTTle World ^^<<แอมป์>>...I Have To FooL My SelF....*_* May 26 เทอ...หลังจากการอัพสเปสใน blog ที่แล้ว ชั้นก็ได้รู้จักกับคนๆนึง
เริ่มต้นจากการพูดคุยกันทั้งๆที่ไม่เคยเห็นหน้า
แต่แปลก..ชั้นกลับรู้สึกดีเพียงแค่ได้คุย เพียงแค่ได้ยินเสียง
จากนั้น..เราได้เรียนรู้กันและกันผ่านช่วงเวลาดีดี ผ่านวันดีดีด้วยกัน
เวลาในแต่ละวันผ่านไป ผ่านไป ผ่านไป แล้วก็ผ่านไป
จนมาถึงวันนี้...ชั้นยอมรับว่าทุกอย่างที่ผ่านมามันคือเรื่องดีดี
ที่ชั้นจะขอเรียกมันว่า "ความรัก"
ถึงแม้ว่าหลายครั้ง..ที่ชั้นต้องเสียน้ำตา
หลายครั้ง..ที่ชั้นได้ทำสิ่งที่ดูงี่เง่าลงไป
หลายครั้ง..ที่ชั้นดูไม่มีเหตุผลเอาซะเลย
แต่ชั้นคิดว่าคงมีเหตุผลนึงที่ทำให้ทุกอย่างเกิดขึ้น
นั่นคงเป็นเพราะ "ความรัก" (เขิล)
............
"รู้บ้างไหมว่าเธอทำให้คืนวันมันช่างมีความหมาย แม้เธอไม่ตั้งใจโลกนี้ก็สดใสเพราะมีเธอ"
ปล. --อยากบอกเทอว่า "อยากให้ช่วงเวลาดีดีอยู่กับเราไปอย่างนี้ เป็นความทรงจำที่จะไม่ลบไปจากใจ"
ดูแลตัวเองด้วยนะคะ ขอบคุณกับสิ่งดีดีที่เทอทำให้เรานะ (แล้วก็จงทำต่อไป อย่าได้หยุด)
**เขิลเหมือนกันกับการเขียนข้อความใน blog นี้
**คิดถึงเทอจัง
January 06 ลาก่อน 2006...HAPPY NEW YEAR 2007...
ขอให้วันพรุ่งนี้ของทุกคน เป็นวันเริ่มต้นของเรื่องดีดี
ขอให้เมื่อวานที่ผ่านมา เป็นสิ่งที่มีค่าแก่การหวนกลับไปคิดถึง
ถึงแม้วันนั้นมันจะดี หรือ ร้าย แต่สุดท้ายมันก้อคือประสบการณ์
................................
เวลา..มันเดินไม่ยอมหยุดเลยเนอะ ทำไมมันไม่รู้จักเหน็ดจักเหนื่อยบ้าง
แต่..เรานี่สิ เหนื่อยจังที่ต้องคอยวิ่งแข่งกับเวลา
บางเวลาก้อท้อจนเหนื่อย บางเวลาก้อเหนื่อยจนท้อ
แต่เราก้อผ่านวันเหล่านั้นมาได้
หลายคนก้อคงจะเป็นเหมือน ๆ กันบ้างใช่ม่ะ
...............................
...ความรัก...
พอเข้าเรื่องนี้แล้วก้อต้องคอยถามตัวเองตลอด
ว่า...ทำไม ไม่มีคนที่เรารัก แล้วเค้าก้อมารักเราบ้างนะ
เชื่อมะ...ไม่ว่าจะเทศกาลอะไร ทำเค้าต้องมีการอธิฐานกัน
เราก้อจะอธิฐานขอเรื่องนี้ตลอด แต่สุดท้ายก้อไม่เห็นได้อย่างที่ขอสักครั้ง
เหนื่อยแล้ววุ้ย....สงสารกันบ้างก้อได้มั้ง "สวรรค์"
พอไม่พูดละ
..............................
...เพื่อน...
อยากบอกเพื่อน ๆ ทุกคน
ว่า...แอมป์ "รัก" เพื่อนทุกคนนะคะ
อาจมีโกรธ มีงอน มีน้อยใจกันบ้าง แต่สุดท้ายเราก้อยังคงหัวเราะด้วยกันเหมือนเดิม
เพื่อนบางคนก้อชอบปากแข็ง เชิงเยอะ ต้องคอยง้อมันตลอด
แต่ที่ยอมง้อเนี่ย...ก้อเพราะมันไม่ยอมง้อเราไง เราโกรธมัน ร้าววว..ก้อต้องโทรไปหามันก่อน
เอาเหอะ...ที่ง้อ..ก้อเพราะว่ารักเพื่อนอย่างมันนั่นแหละ
หาใครเหมือนไม่ได้ซะด้วย มันบอกว่า มันอยากเป็นตัวของตัวเอง ไม่อยากเหมือนใคร
(นั่นแน่...พอจะเดาออกมั้ยล่ะว่าใครเอ่ย..???)
.................................
ขอให้ทุกวัน ของทุกคน มีแต่ความสุขนะคะ
รัก..รัก..รัก..
November 10 ภายในโลกแคบ ที่อยู่บนโลกกว้างๆนานมาแล้วที่ฉันเคยเรียกร้องที่อยากจะออกมาจากห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ
นานมาแล้วที่ฉันเบื่อแสนเบื่อกับการที่จะต้องอยู่คนเดียวกับความรู้สึกที่โดดเดี่ยว
นานมาแล้วที่ฉันเรียกร้องอยากที่จะออกมาพบเจอกับผู้คนมากมาย
นานมาแล้วที่ฉันจะต้องทนอึดอัดอยู่กับตัวเองเป็นเวลานานๆ
แต่มาวันหนึ่ง..ฉันก็ได้ออกมายืนอยู่บนโลกกว้างอย่างที่ใจต้องการ
แต่มาตอนนี้....ฉันกลับอึดอัดกับการที่จะต้องอาศัยอยู่บนโลกที่กว้างใหญ่และเต็มไปด้วยผู้คนอีกมากมาย
บางเวลา..ในสถานการณ์แบบนี้ มันก็ทำให้ฉันได้มีโอกาสได้ทำความรู้จักกับความรู้สึกในหลายๆแบบ
บ้างก็ทำให้ฉัน "สุข" จนยิ้มแก้มปริ ถึงกับคิดว่าไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว
บ้างก็ทำให้ฉัน "ทุกข์" หรือ "ท้อใจ" จนน้ำตาไหล ถึงกับพูดกับตัวเองว่า"นี่น่ะเหรอ ชีวิตของฉัน"
ฉันรู้สึกวุ่นวายอยู่กับโลกใบกว้างๆใบนี้
ทุกอย่างมันดูวุ่นวายเกินกว่าสมองอันน้อยนิดของฉันจะทำความเข้าใจกับมันได้
นั่นสิ..ฉันจะเอาอะไรกับมันมากมาย..
ในเมื่อ..เพียงแค่ความรู้สึกของตัวเองฉันยังหามันไม่เจอเลยว่า
"ฉันกำลังเป็นอะไร"
ใช่...เมื่อก่อนฉันอยากหนีออกมาจากโลกแคบ
แต่มาตอนนี้..ฉันอยากจะกลับไป ณ ที่จุดเดิม ที่ที่ฉันเคยอยากจะหนีออกมา
บางทีในโลกแคบๆของฉัน มันอาจจะดูไม่วุ่นวายเหมือนโลกที่ฉันกำลังยืนอยู่ก็ได้
อยู่กับตัวเอง แคร์ตัวเอง ดูแลตัวเอง รักษาความรู้สึกของตัวเองให้แข็งแรง
เพื่อที่วันใดวันนึง..ฉันจะได้เดินออกมาสู้โลกใบกว้างใบนี้อย่างเข็มแข็ง
และวันนั้นฉันจะได้ก้าวเดินไปอยู่ ณ โลกแบบใดก็ได้ ไม่ว่าจะแคบหรือกว้าง
เพราะนั่นมันก็คือโลกที่ฉันยังคงต้องใช้ชีวิตอยู่ต่อไป.....
บางทีต้นเหตุมันก็ยังไม่ชัดเจนพอที่จะทำให้ฉันรู้ได้ว่าปัญหานั้นมันคืออะไร
**สับสน ปนวุ่นวาย**
ขอบคุณเพื่อนคนนึงที่ทักฉัน เหมือนมันรู้ว่าฉันกำลังเป็นอะไร
มันเป็นประโยคที่ธรรมดา แต่ซึ่งที่ได้อ่านข้อความที่แสนธรรมดานั้น
"คิดมากระวังบ้านะ ปล่อยวางบ้างนะเพื่อนเอ้ย"
October 20 ไม่ต้องรู้ว่าเราคบกันแบบไหนมันจำเป็นด้วยหรือ ที่ต้องอยู่ในกฏเกณฑ์ ที่ใครบางคนกำหนด ว่ารักเป็นอย่างไร
ไม่ต้องรู้ว่าเราคบกันแบบไหน ไม่อาจหาคำๆ ไหนมาเพื่ออธิบาย ไม่ต้องรักเหมือน คนรัก..ก็สุข..หัวใจ
เพียงแค่เราเข้าใจ ก็เหนือคำอื่นใดในโลกนี้...
ช่วงนี้..มีความสุขอยู่ในระดับที่เรียกว่า.."ดี" เลยทีเดียว
ยังไม่มีอะไรให้ต้องคิดมาก ไม่กลุ้มใจ ไม่ฟุ้งซ่าน เหมือนเมื่อก่อน
ได้กลับบ้าน ได้เจอเพื่อนเก่าๆ ที่นับวันพวกมันก้อทวีความ "กวนตีน" ขึ้นทุกที
(อันนี้กูสู้พวกมึงไม่ไหวจิงๆ ) กลับไปกี่ครั้งพวกมันก้อเหมือนเดิม
ครั้งนี้เจออยู่แค่ 3 คนเอง
กันดั้ม***มีงกลับมาครั้งนี้ดูเศร้าไปนะ ความบ้าลดลงไปครึ่งนึงเลย
อย่าคิดมากกับเรื่องต่างๆที่เกิดขึ้น กูอยากบอกว่าอย่าหยุดที่จะรักนะ
มึงรักเค้าได้ ถึงแม้เค้าจะไม่รักมึงแล้วก็ตาม มันไม่ผิดถ้าจะต้องรักอยู่ฝ่ายเดียว
แต่จะทำอะไรคิดดีดีก่อน อย่าประชดอย่างที่มึงเคยทำ คิดก่อนที่จะพูด
เพราะคำพูดมันสามารถทำร้ายความรู้สึกคนได้มากมายเลยนะ
กลับมาเป็น "กันดั้ม" คนเดิมเร็วๆนะเว้ย กูอยากเห็นมึงบ้าๆ บอๆ ไปวันๆอย่างที่มึงเคยเป็นอ่ะ
เอม***มึงนี่ก้อเหมือนเดิมเล้ยยยยยย "กวนตีน" หาใครเปรียบมิได้
หนักใจเวลาคุยกับมึง อาจด้วยเสียงหัวเราะ ที่หาใครเหมือนไม่ได้อีกเหมือนกัน
มีความสุขกับความรักนะ ขอให้เค้ารักเพื่อนกูมากๆ ดูแลเพื่อนกูดีดี สาธุ๊.....!!!
ซายน์***กวนตีนเช่นกัน แต่ไม่เท่าไอ้เอม
กูไม่รู้ว่าถ้ากูพูดถึงมึงมากๆ มึงจะได้เข้ามาอ่านรึป่าวอ่ะดิ
เพราะมึง "ตี๋" มากๆๆๆๆๆ มีความสุขละกันนะ
ดั้ม+เอม ฝากบอกมันด้วยว่าให้มันมาอ่าน หรือไม่ก้ออ่านให้มันฟังก้อได้นะ กูขอร้องล่ะ
กลุ่มคนมี "คนรัก"
แนน...ดูแลตัวเองด้วย ได้ข่าวจากเจ้าตัวว่าเที่ยวบ่อยเหลือเกิน เป็นห่วงๆ
เยล...อินเลิฟ ค๊า..!!! อิจฉาเค้าจิงๆ
วีน...ไม่เจอหน้าในระหว่างปิดเทอม แต่ได้ยินเสียงบ่อยอยุ่ (ฮัลโหลล...แกทำไรอยู่)
เมย์...ไม่เจอกันเลยนะมึง ขานั้น เค้าคงสบายดีอยู่
กลุ่มคน "ยังไม่อยากรักใคร"
กิ๊ฟ"""ดีใจที่ได้มันเป็นเพื่อนจิงๆ แต่ในขณะเดียวกันก้อรู้สึกเหมือนมี แม่ คนที่สองว่ะ เห้อ..
มึงเป็นเพื่อนหรือเป็นแม่กูวะหะ..?? แต่ก้อขอบคุณกับสิ่งที่เตือนในหลายๆอย่างนะ
เกด"""หรือ พุดเดิ้ล มันบอกว่ามันเหมือนกูในหลายๆเรื่อง
กูก้อจะบอกมันเหมือนกันว่า กูกัอเหมือนมึงในหลายๆอย่าง
แต่มีสิ่งนึงที่ไม่เหมือนคือ "ความสวย" เพราะกูสวยกว่ามัน 55555
ดีใจที่มีมึงอยู่หอเป็นเพื่อน กินข้าวด้วยกัน แล้วก้อ....Audition ป่าวเกด
ตาล"""คนนี้เค้าชอบกลับบ้าน ช่ายยย..ก้อบ้านใกล้นี่ บ้านกูมันไกลกรุงเลยกลับบ่อยไม่ได้เหมือนมึง
ดิว"""มึงมีคำพูด คำปรึกษาที่ดีเสมอ
มึงมีมุมที่คนอื่นไม่คาดคิดว่ามึงมีมุมๆนั้น นั้นคือ ความเป็นผู้ใหญ่ของมึง
อาจด้วยคำพูดหรืออะไรหลายๆอย่าง
มานอนกับกูอีกนะ..นะ..
มิ้น"""เพื่อนผู้ชายที่สนิทคนแรกในชีวิตเลยก้อว่าได้
มันชอบบ่น บ่น บ่น แล้วก้อ บ่น เหมือนผู้หญิง ตอนแรกนึกว่ามันเป็นเกย์
แต่มันก้อมีความคิดนะ..ใช้ได้ ๆ
ดีใจที่ได้มีเพื่อนผู้ชายสักที หามานานละ
ความหมายในเพลงนี้เราให้พวกแกทุกคน
"ไม่ต้องรู้ว่าเราคบกันแบบไหน" August 13 ช่วงเวลาที่ขาดหาย...หายไปนานมั๊กมากก..... ที่ไม่ได้มาอัพ
ช่วงนี้..อะไรมากมายก้อไม่รู้เหมือนกัน เหมือนไม่ใช่ชีวิตปกติที่เคยผ่านมา
ไม่รู้ว่า..จะจัดระเบียบความคิด และจัดลำดับความรู้สึก ยังไงดี มันปะปนกันจนมั่วไปหมด มึนเลยทีเดียวช่วงนี้
มันมีเรื่องราว และ ความรู้สึกใหม่ ๆ เข้ามามากมาย แต่ไม่รุ้ทำไมมันเหมือนยังขาดอะไรไปก้อไม่รู้
ซึ่งก้อยังหาคำตอบไม่ได้ ว่า..สิ่งนั้นคืออะไร
อยากรู้เหมือนกันว่าอะไรคือ ความสุขที่แท้จริง
แล้วความสุขที่แท้จริงเนี้ย....มันรู้สึกยังไงกัน...????
บางทีก้อแปลก....พอมีความสุขปุ๊บ....ความซึมเศร้าก้อจะตามมาด้วย
คงเป็นอย่างที่เค้าว่ากัน มีทุกข์ก้อต้องมีสุข หรือ มีสุขก้อต้องมี กาละแมร์ (ไม่เกี่ยวละ)
เหนื่อยแล้วอ่ะ จะต้องทำยังไงเพื่อให้รู้สึกดีกว่าที่เป็นอยู่
พยายามทำตามที่เพื่อนบอก "อย่าไปคิดมากเลยแอมป์" แต่ไม่เคยทำได้
ร้องไห้ก้อหลายครั้ง กับหลายๆ เรื่อง
มีเพื่อนคนนึงบอกว่า "กูไม่ชอบให้มึงร้องให้เลยว่ะแอมป์ มันเหมือนมึงออนแอ เสียน้ำตาแค่ครั้งเดียวพอ
สำหรับเรื่องหนึ่งเรื่อง " เราก้ออยากจะทำให้มันได้อ่ะนะ แต่บางครั้งน้ำตามันก้อออกมาแบบว่ากลั้นไม่อยู่
เปนคนอ่อนไหวเว้ย.... ดูออาคาเดมี่ตอนวันแม่ ยังร้องไห้เลยยยย....
ดูหนังเรื่อง"โครตรักเอ็ง" นี่ก้อร้องกระหน่ำ....ขนาดไม่ใช่เรื่องของตัวเองสักหน่อย
แล้วนับประสาอะไรกับเรื่องของตัวเองล่ะ....
"""ช่วงเวลาที่ขาดหาย"""
**อยากรู้..สิ่งที่หายไปคืออะไร
May 19 ...หลงรักเชียงใหม่...
ไปถึงวันที่ 4 และกลับมาวันที่ 18
จิงๆ แล้ว ยังไม่อยากกลับมาเลย
(อยากเป็นดากานดาต่อ) หุหุ 55
แต่อยู่ไปก้อไม่มีเทอ
**ไม่ใช่..อยู่ไปไม่มีตังค์ต่างหาก หมดตูด**
เรื่องเงิน
วันแรกที่ไปถึง ก้อช็อปไปหลายพันบาทอยู่
อยากได้ของแต่ไม่อยากเสียตังค์ หลังจากนั้นก้อไม่ช็อปอีกเลย แต่ก้อหมดไปกับการกิน (เหล้า และ เบียร์)55
เรื่องกิน
ของกินถูกมาก ชอบกินอาหารข้างถนน (ฟังดูแปลกๆ)
แต่อร่อยและถูก จานละ 10 บาท **กรุงเทพมีมั้ย อ่ะไม่มี**
ก้อมีกินตามร้านบ้าง แบบนั่งชิวๆ แต่แบบนี้ก้อต้องมี
แอลกอฮอล์บ้างนิสนิง เพื่อสร้างความน่าประทับใจ
และเพิ่มอรรถรสในการกิน จะได้เจริญอาหาร และน้ำหนักตัว
เรื่องเที่ยว
ออกไปเที่ยวทุกวัน แต่ก้อไปไหนได้ไม่ไกล
กว่าจะตื่นกันก้อปาเข้าไปเกือบบ่ายบ้าง หรือบ่ายกว่า ๆแล้วก้อมี
และที่สำคัญ ใช้เวลาในการเดินทางนานมาก ไม่ใช่รถติดหรือไกลอะไรเลย แต่หลงทางต่างหาก ก้อแนนอะดิ๊ อยากเชื่อเรา แล้วเราเชื่อได้ที่ไหน ไม่ใช่คนเชียงใหม่นะ
ก้อคิดซะว่าขับรถชมเชียงใหม่ละกันนะ นะ....
แต่ระยะหลัง เริ่มเก่งไม่ค่อยหลงแล้ว
เรื่องอากาศ
อากาศดีมากกกกกกกกกก ชอบ ๆ
ฝนตก อากาศหนาว บรรยากาศโรแมนติกมาก
แต่บรรยากาศแบบนี้ ถ้าไม่มีแฟนล่ะก้อ เหงาน่าดู (เพราะเป็อยู่)
แต่ถ้ามีแฟนละก้อ โหหห....นะ....
เรื่องความรัก
เห้อ....ไม่มีคู่กับเค้าอ่ะดิ๊ อยู่เป็นญาญ่าญิ๋งตลอดเลย (ส่วนเกิน)
บางคนก้อบอกว่าเราเป็นหมาหัวเน่าอ่ะ....เรื่องมันเศร้าว่ะ
...ขอบคุณคนนั้น ที่ทำให้รู้ว่าความจิงคืออะไร
ขอบคุณสำหรับคำตอบ ที่ฟังแล้วไม่รู้ว่าควรจะทำยังไง
จะร้องไห้ หรือ ดีใจ แต่ก้อขอบคุณที่เราได้พูดคุยกัน
แล้วแอมจะ เข้าใจและยอมรับ ในสิ่งที่เป็นอยู่ให้ได้
และสิ่งที่เป็นอยู่มันก้อดีที่สุดอยู่แล้ว...
เรื่องเพื่อน
เพื่อนสมัยมัธยมตามมาสมทบที่เชียงใหม่ (ดั้ม เอม ไซน์ เจ๊ )
ไม่ได้เจอกันและเที่ยวกันแบบนี้นานมาก
และพวกมึงไม่เคยเปลี่ยนเลย แม่งแต่ความกวนตีนเยอะเกิ๊น
มีพวกมึงแล้วทำให้กูหัวเราะได้ ขอบใจเว้ย..
เรื่องน่ายินดี
** แนน **
ยินดีด้วย แกขับเกียร์กระปุกได้แล้ว แปะ ๆ <---เสียงปรบมือ
** วีน **
ยินดีด้วย แกได้เห็นหมีแพนด้าและได้เดินท่าแพร
หนำใจแกแล้วนะ
** โอ๊ค **
ยินดีด้วย แกได้ไปฮันนีมูนกับแฟน อิจฉาว่ะ
** กุ้ง **
ยินดีด้วย ในกรณีเดียวกับโอ๊ค อิจฉาชิหาย
** ดั้ม **
ยินดีด้วย ในที่สุดมึงกับกูก้อได้เจอกันที่เชียงใหม่ สนุกสุดๆ
** เอม **
ยินดีด้วย ได้เที่ยว บางรัก ด้วยกัน 55 โจ๊ะ ๆ กระจาย
** ไซน์ **
ยินดีด้วย มึงได้ขึ้นดอยแล้ว 555555
** เจ๊ **
ยินดีด้วย ในที่สุดเรื่องร้ายในอดีตก้อกลายเป็นดี เห้อ..โล่งอก
ได้นอนอย่างสบายไม่เสียตังค์ การเดินทางที่แสนสะดวก
สองอย่างนี้ที่ต้องขอบคุณ แนน และ ดั้ม และมีอีกหลายอย่าง
ที่เราต้องขอบคุณแกสองคน
15 วันที่ผ่านมา มันคือประสบการณ์ที่ดี ขอบคุณเพื่อนทุกคน
ที่ได้ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน
ขอบคุณสำหรับทุกคำปรึกษา และความเข้าใจ
ขอบคุณที่กอดกูและช่วยเช็ดน้ำตาให้กูในตอนที่กูร้องให้
ขอบคุณสายตาที่มองกูอย่างเข้าใจ
"ไม่เป็นไรใช่มั้ย" ขอบคุณสำหรับความห่วงใยที่คอยถามไถ่ในตอนที่กูต้องการใครสักคน
ขอบคุณสิ่งดีดีที่เรามีร่วมกัน
ขอบคุณทุกสิ่งที่เกิดขึ้น
มีอะไรดีดีหลายอย่างเกิดขึ้นที่นี่
เรื่องดีดีทุกเรื่องเราจะไม่ลืมมันเลย
 เพลงใน spaces
ให้จังหวัดเชียงใหม่ และทุกคน
"เจอกันในใจ"
April 16 สงกราน....ซู่...ซ่า...13
โทไปจิกเยลให้ออกมาเที่ยวเป็นเพื่อน ตัดสินใจกันอยู่นานว่าไปดีไม่ไปดี
สรุป ไปเจอกันที่ BTS แล้วก้อตรงดิ่งไปยัง รูท RCA
***ตังค์ไม่มี แต่ขยันเที่ยวกันทั้งคู่***
ไปนั่งจองโต๊ะนานมากกกกกกกกกกกกก รอธิดา 5 เรื้อน
(แนน...ไม่มา ชิชิ)
วันนี้เยล แมน มั๊ก..มาก..เพราะได้ปกป้องเพื่อนอย่างช้านน
ผลักอกผู้ชาย ห้าวป่าววววล๊า......
ขากลับ ไปเอารถที่ BTS ตอนตี 2
ที่จอดรถโล่งเชียว เลยถ่ายรูปเล่นกับเยล ลั่น..ล๊า..มีความสุข
สักพักก้อรู้สึกตัว สม....เอารถออกไม่ได้ซะงั้น งี๊ดดดด เลยทั้งคู่
เลยนั่งแท็กซี่ และนอนบ้านเยล
14
กลับจากบ้านเยลถึงหอตอน 5 โมงครึ่ง
แนนโทรชวนไปที่เดิมต่อ เห้อ...กะว่านอนจะนอนตัวแห้งอยู่ห้องซะหน่อย
แต่นึกถึง เพลง และ เหล้า เมื่อคืนนี้ โหว ๆ ไปดีกว่า อยู่เฉยไม่ได้แล้ว
ไปรูทพร้อมแนน เยลตามมา สมทบกับธิดา 5 เรื้อน
แด๊นซ์ กระจาย (ดิ้นแด่ว ๆ เพราะเงินเริ่มจางหาย) 55+
นอนบ้านแนน (ขอที่พักพิงอิงแอบสักครั้ง *เพลง*)
15
ได้กินกุ้งเผาแล้วว่อย........
ตื่น...แล้วก้อไปหาเยลที่บ้าน ไปซื้อ กุ้ง / ปลา / เบียร์ / ติม ฯลฯ
มาทำกินกัน กุ้งเผาหร่อยมั๊ก ได้กินสมใจอยาก
กินเสด วิ่งเล่นกันสักพัก (ทำตัวเปนเด็ก)
ก้อเกิดอาการอยากเที่ยวอีก ก้อเลยไปกันต่อ
เยล+แนน เที่ยวต่อ ส่วนแอม...กลับหอ -____- วันนี้อด
ที่จิงก้ออยากเที่ยวนะ แต่ด้วยความไม่ลงตัว อดใจไว้ปีหน้าละกัน
กลับหอ พักผ่อนเตรียมกลับบ้านนอกดีกว่า.....
--------------------------------------------
*****ขอบคุณ เยล ที่ให้ที่นอน และที่สำคัญ คอยตามใจเรา
ไม่ตามใจเพื่อนแล้วจะตามใจใคร จนกว่าแกจะมีแฟน
*****ขอบคุณ แนน ที่ให้ที่พักพิง ไปเที่ยว กินเหล้า เต้นๆ กินๆๆ
ด้วยกันขับรถไปบ้านเยลทำให้เราได้กินกุ้งเผา สักที
*****ขอบคุณ และ ที่คอยเป็นห่วงนะ (ห่วงป่าวหว่า)
คิดถึง เมย์ วีน จุ และเพื่อน ๆทุกคน แล้วเจอกัน
สงกราน หนุกแบบว่า เยอะ เยอะ อ่ะ
ปีหน้าเจอกัน เล่นน้ำกันอีกนะ
April 09 On the beach...วันนี้ได้ไปทะเลแล้ว สมหวังสักที อยากไปมาตั้งนานละ
นัดกันออกเดินทางกัน 11 โมง แต่ก็ออกช้ากว่าที่นัดกันไว้ตลอด ห้า ๆ
ไปถึงพัทยา
มีพี่คนนึง...เค้าพาไปกินร้านอาหารร้านนึง
อร่อย มั๊ก....ม๊ากกกก....
กินกันกระจาย (มือเหม็นปูเลย) แทะซะเกลี้ยง มันดี.
ปูตัวเท่าควาย....อ่ะ....
มีกั๊งด้วย....นี่ก้ออร่อยโครต ๆ แล้วอะไรอีกเยอะแยะไปหมด
นู้นก้อหร่อย นี่ก้อหร่อย แหม..พูดแล้วอยากไปกินอีกจัง
(แต่ยังไม่ได้กินกุ้งเผาเลย อยากกินหัวกุ้งมั๊ก....มากกก...)
เยล พาไปกินด้วยนะ นะ นะ นะ
หลังจากนั้นก้อไปนั่งเล่นที่ชายหาด
ถ่ายรูปเล่น กิ๊ก เยล แอมป์ ถ่ายแต่รูป
เยล<<--------- แกทำอะไรไว้กับรูปในมือถือเรา
ความผิดนี้หยาย หลวงนัก เห้อ ๆ ..
( มันลบซะเกลี้ยงเลย )
ต้องแอคท่าถ่ายใหม่อีก @@ ไม่ว่ากัน @@
เออ..ได้เจอ วีน กับ โอ๊ค แป๊บเดียวเอง..น่าเสียดาย
เราอยากจะบอกว่าแกสองคนเปลี่ยนไปนะ...เราไม่อยากให้เป็นแบบนี้เลย
แกดำกันมากมายเลยอ่ะ เล่นอะไรกันนักหนาวะ...เปลี่ยนไปจิงๆ
กิ๊ก กับ พี่เบล (แฟนกิ๊กมัน) เปนคู่รักคู่เดียวในทริปครั้งนี้
ไม่มีภาพให้อิจฉามาก ดีดี
นั่งชิวกันไปเพลินๆ ก้อถึงเวลาอันสมควร ว้า..จะต้องกลับซะละ
ยังชิวไม่สมใจเลย....
ถ้ามีโอกาส ไปกันอีกน๊า.....
ทะเล...คือที่ ที่เราอยากไปมานาน
และวันนี้เราก้อได้พบสิ่งที่เรารอคอยแล้ว
ขอบคุณทุกอย่างในวันนี้ ที่ทำให้เราได้พบกับความสมหวังสักที..
""""ขอบคุณจิง ๆ""""
April 06 อิ่มใจ...
หลังจากกลับมาจากบ้านนอก ก็ได้ไปเที่ยวสักที วันนี้ไปศูนย์ประชุมแห่งชาติสิริกิตมา (สัปดาห์หนังสือ)
คนเยอะมั๊ก...มาก... จะมากันทำไมไม่รู้เยอะขนาดนั้น
ไอ้เราเลยเดินไม่ถนัดเลย เบียดไปเบียดมา
กว่าจะมาถึงร้านที่จะซื้อหนังสือ ก็เหนื่อยซะแล้ว
เลยหมดแรงเลือก แต่ดีนะ ได้กินกาแฟไป 1 แก้ว
เลยมีแรงเลือกหนังสือต่ออีก นานมากกว่าจะได้
ในที่สุดก็ได้ติดไม้ติดมือกลับมา 4 เล่ม
ไปเดินกับเพื่อน เหมือนไปเดินกับลูก จะใครล่ะให้หยุดคิด 2 วิ
2......1......หมดเวลา ก็จะมีใคร ยัยแนน (ไอ้ซ่า) นั่นเอง
ก็เดินไปเดินมาไปเจอตัว mascot ร้องอยากจะถ่ายรูป
ดูเ้ค้าทำ แนนทำหน้าตาเหมือนวัยรุ่นไม่รู้จักโต
เคยเห็นป่ะ --อยากให้เห็นหน้ามันจัง--
ถ้าไม่เคย เจอแนนลองให้แนนทำให้ดูนะ.....
แต่แล้วก็ได้ถ่ายสมใจเค้าล่ะ......
แนนได้หนังสือการ์ตูนมาตั้งงงงง 1 เล่ม (โคนัน) ไม่พ้นการ์ตูน
ถ้าเอา mascot กลับมาด้วยได้ คงทำไปแล้ว (ใช่ป่ะแก)
หลังจากนั้น...ก็ไปกินหมูกะทะต่อ
นัดเยลไปเจอกันที่ร้านแถวเกษตร
พอเดินไปนั่งที่โต๊ะ
คำแรกที่มันถาม "วันนี้เค้าแต่งตัวน่ารักมั้ย???"
ดู...มันช่างกล้า แต่เอาเหอะ มันน่ารัก ...
ถ้าลองเป็นเราถามสิ อ๊วกแตกกันทั้งโต๊ะ
วันนี้นั่งกินหมูทิศผิด พอดีลืมคำนวณทิศทางลม
เจอแต่ควัน ควัน แล้วก็ควัน เต็ม ๆ (โดนอยู่คนเดียว)
ทั้งตัวมีแต่กลิ่นหมูกะทะ...(อิ่มควัน)
นั่งกินไป เหมือนกำลังเต้น hip hop ป่าวหรอก
แค่เอียงตัวหลบควันไปมา
กินแล้วเผาผลาญไปด้วยพร้อมกัน ไม่อ้วนดี
เราจะข้ามเวลามาพบกัน + ชาติภพ
เป็นหนังสือที่สนุกและดีมากๆ ลองหาอ่านกันดูนะ
แต่เรายังอ่านไม่จบสักเล่มหรอก แหะ ๆ..แต่รู้ว่าหนุก
อยู่ที่ลูกอีก 1 เล่ม (แนน) เราซื้อมันอ่าน (ก่อน)
น่ารักเนอะ.........
วันนี้สนุกมากนะ.....
ขอบคุณทุกอย่างที่เกิดขึ้นในวันนี้...ที่ทำให้เรามีความสุขได้....
ได้ยิ้ม...ได้หัวเราะ...แล้วรู้สึกดีจัง...
 April 05 กลับมาแล้ว วันนี้กลับมาถึงหอก็มุ่งมาที่คอมโดยด่วน
มานั่งไล่คอมเม้นให้เพื่อนกว่าจะเสร็จ เอาซะเหนื่อยเลย
กลับบ้าน ไม่ได้แตะเน็ทเลย เลยไม่ค่อยอัพเดทสักเท่าไหร่ลับมาถึง ก็มาไล่คอมเม้นให้เพื่อนซะเหนื่อย เพราะกลับไปบ้าน
ไม่ได้เล่นเน็ทเลยแม้แต่น้อยนิด.....
กลับมาที่เดิม แต่แย่ยิ่งกว่าเดิมมากมาย.......
เหนื่อยกับปัญหาที่พบเจอ
เหนื่อยกับสิ่งที่ต้องเผชิญ
เหนื่อยกับการเสียใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เหนื่อยกับการเดินวนอยู่กับความทุกข์
เหนื่อยที่จะต้องคอยปลอบใจตัวเอง
เหนื่อยที่จะต้องคอยรับรู้ในสิ่งที่ไม่อยากรับรู้ และ......
เหนื่อยที่สุด..คือ..การยอมรับความจริงที่เจ็บปวดและทำให้เสียใจที่สุด
แต่เวลานี้ ตอนนี้...ถึงความจริงมันจะทำให้เสียใจแค่ไหน
มันก็ถึงเวลาแล้วที่จะ
 ต้องยอมรับและอยู่กับมันให้ได้ มันถึงเวลาแล้วจริง ๆ
------------------------------------------------------------------------------------------------------
เพื่อน ๆ ขา......เป็นยังไงกันบ้าง ไม่เจอกันตั้งนาน
แล้วเมื่อไหร่จะได้เจอกันสักทีวะ....
เยล----->> เราอยากไปทะเล พาไปหน่อยดิ นะนะนะนะ......
ส่วนค่าน้ำมัน เราออก ส่วนแกขับ ตามที่ตกลงกัน
แนน---->> บอกไรแกดีน๊า............
ลดความเป็นคนขี้เหงาลงบ้างก็ดีนะ จะได้ไม่ฟุ้งซ่าน
ส่วนความอ้วน...ควรเพิ่มอย่างด่วน
หายไวๆ ละกันนะ... เป็นห่วงเว้ย
เมย์----->> คิดถึงแกมาก ๆ อยากเจอมาก ๆ
สำคัญตัวจิงนะ..ชอบทำตัวเป็นคนนัดยาก
กว่าจะเจอแต่ละครั้ง หืดขึ้นคอ
วีน------>> บอกไรแกไป แกก็ไม่ได้อ่านว่ะ วีน..เอ้ย...!!!
มาเป็นสาวไซเบอร์ กับเค้าบ้างนะ
ใครอ่านแล้วฝากบอกมันด้วย
จุ------->> พึ่งได้คุยกันเมื่อวาน แข่งร้องเพลงมา
ขอให้เข้ารอบนะมึง มึงเก่งอยู่แล้ว
ไอ้ขี้เหล้า...เมาแล้วชอบโวยวาย (อันนี้ปรับปรุงด่วน)
และทุก ๆ คนที่ได้อ่าน อยากบอว่า................
ขอบคุณมากที่มาอ่านของเรานะ
เอออ.....ลืม..ไอ้
กิ๊ก----->> อย่าด่า..กูนะมึง ไม่ได้ลืมจิงจังหรอก ล้อเล่นนิดเดียว
เจอกันมึง กินข้าวเรียกกูด้วยนะ (ทุกมื้อ)
อายุ 20 แล้ว ไปเที่ยวกันเหอะ..นะนะ
อยากไปทะเลจังเลย
 March 29 ที่ไหนก็เหมือนกัน ต้องกลับบ้านไปเลือกตั้งว่ะ.. น่าเบื่อจิง ๆเรื่องการเมือง เดือดร้อนช้านเลย
จะกลับ หรือ อยู่ ความรู้สึกก็ไม่ต่างกันก็เหงาและเศร้าอยู่ดีนั้นแหละ
แต่อยู่ที่หอ มันอิสระกว่า จะร้องไห้ก็ได้ร้อง ถ้าอยู่บ้านเกิดกลั้นน้ำตาไม่ไหว
ร้องไห้ตาปูดขึ้นมา จะเอาหน้าไปแอบแม่กับพ่อได้ที่ไหนล่ะ
ถ้าจะหนีความรู้สึกตัวเอง ต่อให้ย้ายที่ไปไกลแค่ไหน มันก็หนึไม่พ้น
ยิ่งหนึมันก็ยิ่งรู้สึก สถานที่ไม่ได้ช่วยอะไรเราได้มาก แต่เวลาช่วยเราได้
(เป็นความคิดส่วนตัวนะ)
แต่ที่คิดว่า อยากไปนู้น ไปนี่ เวลาที่รู้สึกแย่ (โดยเฉพาะทะเล)
ก็เพียงแค่อยากไปหาความหวังเผื่อบางครั้งที่ได้ไปในที่ที่อยากไป
มันจะช่วยทำให้ความรู้สึกที่มีอยู่มันจางหายไปบ้าง ก็เท่านั้น....
ความรักไม่ใช่ทั้งหมดของชีวิต แต่ความรักเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ชีวิตมีสีสัน
ทำให้โลกสดใส น่าอยู่ มีกำลังใจที่จะดำเนินชีวิตต่อไป
แต่บางครั้ง...เมื่อความรักไม่เป็นอย่างที่หวัง มันก็เศร้าเสียใจเป็นธรรมดา
บางคนก็เข้มแข็งพอที่จะไม่เสียน้ำตา (แต่ฉันคิดว่าน้อยคนที่จะเข้มแข็งได้ขนาดนี้)
แต่คนที่ร้องไห้ ก็ไม่ได้หมายความว่าเค้าอ่อนแอ เป็นเรื่องปกติซะด้วยซ้ำ
ถ้าอยากจะร้อง ก็ร้องออกมาซะให้พอ
(แล้วก็อย่าลืมหาถังน้ำสักใบมารองน้ำตาไว้ด้วยนะ เพราะจะได้รู้ว่า
เราเสียน้ำตาให้ความรักครั้งนั้นไปมากเท่าไหร่) ((อันนี้..ขำ ขำ นะ))
ฉันเคยเป็นอย่างนี้อยู่ 2-3 วัน ร้องไห้อยู่ได้ ร้องอยู่แต่ในห้อง 4 เหลี่ยมเล็กๆ
ไม่อยากเจอใคร เคยกันบ้างมั้ย แบบว่า..เวลาที่มีอะไรสักนิดเดียว
มาสะกิดต่อมเศร้าเราเนี้ย น้ำตาอ่ะ..มันสามารถไหลพรวดออกมาได้
โดยไม่ต้องสั่งอ่ะ นี่ไง..นี่คือเหตุผลที่ยังไม่อยากเจอใคร
ไม่อยากกลั้นน้ำตา ขี้เกียจเหลือบมองเพดาน หรือท้องฟ้าแล้วก็
กระพริบตาปริบๆ เพื่อไม่ให้น้ำตามันไหลอ่ะ (เมื่อยลูกกะตา)
หวังว่า..สักวันจะหายดี จะได้กลับไปเป็นตัวของตัวเองสักที
ตอนนี้เหมือนมีอะไรมาสิงร่างอยู่เลย (เว่อว่ะ)
แล้วใครที่อ่านเวลาเจอก็ไม่ต้องเอาน้ำมนต์มาราดช้านนน...นะยะ....
....ยังไง ก็ขอบคุณเพื่อน ๆ นะที่คอยให้กำลังใจ คอยปลอบ
คอยให้คำปรึกษา ขอบคุณที่เป็นห่วงเรา ขอบคุณจริง ๆ นะ
ถ้าไม่มีพวกแก เราคงรู้สึก เหงาและแย่ ยิ่งกว่าเดิม....
อยากที่จะก้าวออกไปเจอสิ่งใหม่ ๆ บ้างง แต่กลัวว่ามันจะกลายเป็น
การหาเรื่องใส่ตัวอีก เดี๋ยวก็เสียใจ ร้องไห้เหมือนเดิม
ไม่เอาแล้ว ยังไม่พร้อมที่จะเจอกับความรู้สึกแบบนั้นอีก
...อยู่คนเดียวเหมือนอย่างเคยก็ดีแล้ว แค่เหงาบ้างบางเวลา
แต่มันก็ไม่ต้องมานั่งเสียน้ำตาเหมือนช่วงเวลาที่ผ่านมา
เวลานี้อยู่คนเดียวไปก่อน แต่สักวันช้านนนนน..จะมีคนที่รักฉันรักและรักฉันให้ได้
(ต้องรอจนเรียนจบป่ะวะ)
March 24 อัพละ...จ้าอยากร้องไห้...
ชีวิตมันเศร้า...สิ่งที่ต้องการไม่เห็นมันจะสมหวังสักอย่าง
ไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไง ควรตัดสินใจยังไงดี
อยากเลือกที่จะหยุด..ไม่ต้องพยายามทำอะไรอีกแล้ว
ที่ทำไป..เท่านี้ก็รู้สึกว่าหน้าด้านพอแล้ว....(สำหรับคนอย่างฉัน)
ควรจะยอมรับสักทีว่า ทุกอย่างมันเปลี่ยนไป ดันทุรังไป ก็ไม่มีอะไรดีขึ้นมา
และสิ่งที่ได้มาก็คือ น้ำตา ในเมื่อมันเป็นแบบนี้ก็หยุดซะจะดีกว่า....
เค้ามีเส้นทางเดินใหม่ที่จะต้องเดินต่อไป
แล้วใครจะอยากกลับมาเดินเส้นทางเก่าล่ะ ในเมื่อเส้นทางใหม่
ที่เค้ากำลังเดินอยู่มันก็สวยงามและก็มีสิ่งดี ๆ ที่ดีกว่าเดิมรออยู่ข้างหน้าอีกตั้งเยอะ
ก็มีแต่ฉันนี่แหละที่ยังคงยืนอยู่ที่เดิม...อยู่กับสิ่งเดิม ๆ
แต่ต่อไปนี้....ฉันจะเริ่มเดินออกมาละ เหนื่อยละล่ะ
เดินออกมาจากที่เดิมเพื่อมายืน ณ ที่ใหม่ แต่ยังคงอยู่คนเดียวเหมือนเคย...
( ขอให้ฉันทำได้อย่างที่พูด )
March 11 BF.... คิดไม่ผิดเลยที่ตัดสินใจไปรับน้องครั้งนี้...ได้อะไรเยอะมากๆ
ที่สำคัญ...ได้มาวววว...!!!! (+_@)
เมาคืนวันที่ 6 เยลบอกว่า เราอ้วกเป็นคนแรก
ประนึงว่าเป็นคนเปิดพิธี
เพราะหลังจากนั้น ก็อ้วกกันไปตาม ๆ กัน
ก็ตอนแรกเต้นอยู่ดีดี รุ่นพี่เรียกให้มานั่งรวมกัน
โห..พอนั่งปุ๊บ โลกหมุนเป็นลูกข่าง
แล้วยิ่งเมาๆ อยู่จะเหลือเหรอ เลยลุกไปอ้วกดีกว่า
พออ้วกเสร็จ..ก็ไม่มีแรง จำได้ว่าหน้าทิ่มกองหญ้า
หรือไรสักอย่าง แล้วก็มีคนพาไปนอน ไม่รู้กี่คนที่พาไป
แต่น่าจะมี แนน แล้วก็รุ่นพี่ ชื่อ พี่แอน (จำชื่อผิดป่ะวะ)
หลังจากนั้น สงสาร..จุ..จัง ต้องคอยเช็ดอ้วก แล้วก็คอยดูแล..
(ซึ้ง ๆ ๆ ) อ๋อ มีน้องเยลแล้วก็และ อีกคนที่จำได้ ฝน มันดันก้น
กูขึ้นบันได (มันจับก้นช้านนนนนน...!!!) เลยจำได้...
ใครอีกอ่า..จำไม่ได้ แต่ก็ขอบคุณทุกคนน๊า..ที่ช่วยดูแล
รู้แต่ว่า กูเมาแล้วเรียบร้อยนะ ไม่โวยวาย..แค่ไม่มีแรงลุกมาอ้วก
ก็เท่านั้นเอง เลยนอนอ้วกซะเลย..55 (จุบอก) ล
ก็ลุกแล้วมึน กูก็ไม่อยากลุกสิ...นอนแล้วรู้สึกดีกว่านี่หว่า..
แต่ทันใดนั้น..คืนวันที่ 7 กูก็ได้ชดใช้กรรมที่กูได้ก่อไว้
...ไอ้ "แนน" มัน มาววว....!!!! ยิ่งกว่ากูอีก โวยวายอีกต่างหาก
สุดยอดดดด มากกก... ไม่เชื่อถามทุกคนที่เห็นเหตุการณ์ได้
แต่กูนี่แหละ เห็นทุกอย่าง กูเป็นคนดูมึง กูยังโดนด่าอีกต่างหาก
(แต่กูเข้าจายว่ามึงมาว) แต่ไอ้นี่ เมา..แล้วยังห่วง สวย..
แต่หารู้ไม่..สภาพตอนนั้น ไม่เหลือราคาเลยแกเอ้ย...จาก 2 บาท
มึงติดหนี้เลยอ่ะ....ไม่ไหววววว
(เรื่องแนนเมา วีรกรรมมันเยอะมากอยากรู้
ติดต่อมาที่ 04-*******)
ส่วนน้อง "เยล" กินแล้วหน้าแดง แรงไม่มีหมด...ดวลเค้าเต้นไปทั่ว
เพลงไรขึ้นมา กูโยกย้ายได้ทุกท่า ซ่า.ได้ทุกจังหวะ
ใครเมา ใครอ้วก น้องเยลไม่สน สนอย่างเดียว ดนตรีและจังหวะ
ส่วนสายตา..คอยมองหาเหยื่อเพื่อที่จะเรียกมาดวลเต้น..
น้องเยลขาแดนซ์....(ไอ้แนนขาเรื้อน อิอิ) เห็นมันคล้องจองกันดี
ก็เลยเขียน...อ่า...
คุ้มค่ะ...ที่ได้อยู่จนครบ 5 วัน รู้จักรุ่นพี่ รู้จักเพื่อนมากขึ้น
แต่กลับมาปวดตัวมาก แต่ยังห่วงสวย ไปทำหน้ากับ ดิว ต่อ
เจาะหูเพิ่ม 3 รู วันต่อมาก็ไปดัดผม (ฟู)
รักภาคมั๊ก..มาก..
ขอบคุณรุ่นพี่ทุกคน
ที่ทำให้เราได้มีประสบการณ์ร่วมกัน
ยาวหน่อยนะเขียนไว้ในสมุดไดอารี่ ตั้งแต่วันที่ 03/03/49 เวลา..17:10
วันนี้ ฉันร้องไห้ ไม่มีแรง ฉันแย่มากๆ อยากจะอยู่เฉยๆ
อยู่กับตัวเอง ยังไม่อยากพบเจอใครทั้งนั้น
รู้สึกเหนื่อยกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับฉัน ความสุขมันหายไปไหนหมด ทำไมทิ้งให้ฉันจมอยู่กับความหดหู่อย่างเดียวดาย
ในเวลานี้ ทุกอย่างรอบกายฉันมันเต็มไปด้วยความเงียบ บรรยากาศเต็มไปด้วยความเหงา
พรุ่งนี้..ฉันยังไม่มีแรงพอที่จะไปพบเจอใครต่อใคร อยากอยู่กับตัวเอง เพื่อทบทวนทุกอย่างที่เกิดขึ้น อยากร้องไห้ให้ถึงที่สุด ทำไมตอนนี้ฉันกลายเป็น คนอ่อนแอ เจ้าน้ำตา ฉันพยายามเข้มแข็งต่อหน้าทุกคน พยายามบอกกับตัวเอง
และคนรอบข้างว่า "ไม่เป็นไร" เพราะว่าฉันไม่สามารถพูดให้ใครเข้าใจความรู้สึกทั้งหมดของฉันไม่ได้ มันติดอยู่ที่ความรู้สึก
ฉันพยายามเหลือเกิน ที่จะทำความเข้าใจกับสิ่งที่ตัวเองกำลังคิด กำลังสับสน
ถ้ามีคนถามว่า สับสนอะไร..?? ฉันก็คงตอบได้แค่ว่า "ไม่รู้สิ..สับสนในความรู้สึก"
เห็นมั้ย คำตอบ มันก็ได้แต่วนเวียนอยู่แค่นี้ มันวนกลับไปกลับมา หาทางออกไม่ได้
ฉันรู้สึกว่า ทุกทางที่ฉันคิดที่จะเดินไป มันมีแต่ทางตัน จะก้าวเดินไปทางไหน ก็มีแต่ก้าวไปเจอกับความรู้สึกเดิมๆ ล
ฉันเลยรู้สึกเหนื่อยที่จะต้องคอยหาทางออก
ฉันเลยท้อ อยากจะขออยู่ตรงนี้ ที่นี่ อยู่กับสิ่งเดิมๆ
ความรู้สึกเดิมๆ อยู่ให้มันชินชาไปเอง
ใครจะว่า ฉันเป็นคนอ่อนแอ ไม่หาทางออก มัวแต่ยึดติดอยู่กับสิ่งเดิมๆ
ฉันขอยอมรับกับคำเหล่านี้ เพราะยิ่งหา ฉันรู้สึกว่ามันยิ่งแย่ ยิ่งหาเหมือนยิ่งตอกย้ำกับสิ่งที่เป็นอยู่ให้มันชัดเจนกว่าเดิม
ฉันไม่รู้ว่า จะมีวันใด ที่ฉันจะพ้นจากวันแบบนี้
ฉันอยากยิ้มได้ได้อย่างสบายใจบ้าง หัวเราะ..อย่างคนที่ไรสติ
เฮฮา..อย่างคนบ้า วันแบบนี้...มันจะมาเมื่อไหร่...??????
ฉันอยู่กับวันเวลาแบบนี้ไม่ไหวแล้ว เหนื่อยเหลือเกิน
ตอนนี้..ฉันอยากจะให้ใครสักคนโผล่เข้ามาพร้อมกับความอบอุ่น
เพียงแค่ใครคนนั้นมองที่ตาฉัน สัมผัสที่มือ แล้วก็กุมมือฉันไว้แน่นๆ คอยอยู่เป็นเพื่อนฉันในวันที่อ่อนแอ
โดยที่ไม่ต้องพูดอะไรเลยก็ได้..
ฉันอยากจะเข้าไปสวมกอด อย่างคนที่กำลังต้องการที่พึ่ง
เหมือนกับว่าอยากให้คน ๆนั้น ช่วยมาเป็นต้นไม้ใหญ่ ที่มีรากยึดติดอยู่กลางกระแสน้ำที่กำลังไหลอย่างเชี่ยวกราด
แล้วในกระแสน้ำนั้นมี "ฉัน" ที่กำลังไหลไปตามแรงน้ำ
อย่างหมดแรง แล้วไปเจอกับต้นไม้ต้นนั้น ที่ยืนหยัดอยู่ คอยให้ฉันมายึดจับ
คอยให้ความปลอดภัย ให้ความสบายใจว่าอย่างน้อย
ฉันก็สามารถหยุดตัวเอง ไม่ให้ไหลไปตามกระแสน้ำอีกต่อไป
ต้นไม้ต้นนั้น จะคอยให้ฉันได้ยึดจับ พักผ่อน จนมีแรงที่จะฝ่าฟันกับกระแสน้ำ
แล้วเดินเข้าหาฝั่งอย่างเข้มแข็ง...พร้อมกับไปเจอสิ่งใหม่ ๆ บนฝั่งที่ฉันได้เดินขึ้นไป
ฉันจะได้ไม่ต้องอยู่กับกระแสน้ำ ที่คอยบั่นทอนพละกำลัง ร่างกาย และจิตใจของฉันอย่างที่ผ่านมา...
แต่ตอนนี้ฉันยังไม่เจอต้นไม้เลย..ฉันยังคงไหลไปตามกระแสน้ำอยู่เรื่อย ๆ
และยังไม่รู้เลยว่า มันจะไหลไปจนถึงไหน จะหยุดเมื่อไหร่
และตอนนี้ฉันเริ่มหมดแรงลงเรื่อย ๆ แล้วสิ....
February 28 เพียงแค่..."เสียง" บางเวลา..ที่ใครคนนึง ต้องการกำลังใจจากใครสักคน
เราจะรู้สึกว่าเวลาช่วงนั้น มันจะเต็มเปี่ยมไปด้วยความหวัง..
หวังว่า..จะได้ยินเสียงจากเค้า
เสียง..จากคนที่เรารอที่จะฟัง
แม้จะเป็นเพียงเสียงสั้น ๆ
ที่สะท้อนออกมา หรือจะเป็นเพียงแค่คำ ๆ เดียว
เสียงนั้น...มันก็ทำให้เราสดชื่นไปทั้งวันได้เหมือนกัน
และที่สำคัญ.....
มันเป็นเสียงที่ช่วยสร้างกำลังใจให้เราได้อย่างไม่น่าเชื่อ
และมันก็ทำให้เรายิ้มได้ทั้งวันอีกแล้ว.....
ขอบคุณ..เธอ..
ที่ช่วยส่งเสียงให้ฉันได้ยินอีกครั้ง
ในเวลาที่ฉันต้องการกำลังใจ...
ที่นั่งยิ้มได้....ก็เพราะ.... "เธอ"
 February 26 ไม่อยากปวดหัว ปวดหัวเพราะอะไรนะ..หาสาเหตุให้ตัวเองไม่เจอ
ก็เลยหาวิธีแก้แบบมั่ว ๆ โดยกินยาทุกอย่างที่คิดว่ามันน่าจะช่วยได้
ผลสรุป มึนยาซะ...นอนยาวววว..หนังสือหนังหา ไม่ต้องอ่าน..กำ ๆ
อาการปวดหัว..มันอาจเกิดจากความเครียด โดยที่บางครั้งเราไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ
ว่าเราเนี่ยนะเครียด..????
แต่สำหรับฉัน..ฉันรู้ตัวว่าตัวเองคิดมาก..นะ
ในทุก ๆเรื่อง ฉันมักจะคิดไกล คิดลึก คิดคำถามให้กลับตัวเองไว้ต่างๆ นาๆ
แล้วก็พยายามหาคำตอบให้กับคำถามที่ฉันตั้งไว้เอง..
ผลที่ออกมาก็คือ การสรุปเอง...
ไม่รู้สิ..ผลสรุปจากการตั้งคำถามของฉัน
ฉันมักจะคิดถึงความผิดหวังมาก่อนเสมอ
เลยไม่กล้าที่จะลงมือทำอะไรเลยเพราะกลัวว่ามันจะผิดหวังเหมือนที่คิดไว้
แล้วก็ต้องมานั่งเสียใจ
มันเหมือนการติดสินอนาคตตัวเองเลยเนอะ..???
ว่าถ้าทำอย่างนี้แล้ว ต่อไปมันจะต้องเป็นอย่างนู้น จะต้องเป็นอย่างนี้..
ทั้งที่จริงแล้วฉันยังไม่เคยได้ลงมือทำเลย...
เมื่อไหร่จะเลิกนิสัย "คิดเอง ตอบเอง" สักทีนะ..??
ถ้าฉันยังกลัวในทุก ๆเรื่อง
แล้วฉันจะเป็นคนแกร่งได้อย่างไร..??
และถ้าฉันอยากเป็นคนแกร่ง
ฉันคงจะต้องเลือกที่จะเรียนรู้
กับทุก ๆเรื่องด้วยตัวเอง
ไม่ใช่แค่การคิดเอง ตอบเอง
อย่างที่เป็นอยู่ตอนนี้...
ปล. ลองลงมือทำเพื่อค้นหาคำตอบ
ดีกว่าปล่อยให้คำตอบเกิดจากการคิดเอง
แล้ว..เธอ..จะมีคำตอบยังไง ถ้าฉันได้ลงมือทำ
(ก็..คิดมากอยู่ดีนั่นแหละ..)
February 25 ปวดหัว..ทั้งวัน ในที่สุด..วันนี้ก็อ่าน BR302 จบ (แบบผ่าน ๆ) คืออ่านจบได้ก็เก่งแล้วล่ะ
ที่จริงตั้งใจว่า ตอนกลางคืนจะอ่าน photo ต่อ แต่...ในที่สุดก็มานั่งอยู่หน้าคอมฯจนได้
มันช่างดึงดูดความสนใจได้ดีจริง ๆ..
วันนี้อยู่หอทั้งวันเลย...เบื่อมาก ๆ เพราะต้องคอยบังคับตัวเองให้อ่านหนังสือ
อ่านไป อ่านมา เริ่มรู้สึกตึ๊บ ๆ ที่หัว ตัวเริ่มหวิวๆ ความหิวเริ่มมาเยือน
ก็เลยลงไปกินข้าว เอาผ้าที่ส่งซัก แล้วก็กลับมาที่ห้อง.....
เหตุการณ์ต่อจากนั้น...แนนโทรมาหาค่ะ แต่โทรด้วยวิธีไหน..???
NanZ..แกทำยังไงแกคงรู้ดีนะคะ..(แหม..ทำไปได้..)
อืม..ก็ไม่มีไรแล้วล่ะวันนี้..ไม่มีไรเป็นพิเศษ
นอกจาก "ปวดหัว" แบบพิเศษสุด ๆ จริง ๆ นะ..
 คงเป็นเพราะอ่านหนังสือน้อยไปหน่อย..(สาเหตุนี้มีด้วยเหรอวะ)
ปล. ตั้งใจอ่านหนังสือกันด้วยนะ..ใครที่ยังไม่ได้อ่านก็เริ่มเถอะ..
photo พรุ่งนี้เจอกาน..!!!
February 24 ยิ้มได้ทั้งวัน... ได้สอบไปแล้ว 3 วิชา เหลืออีก 2 เอง แต่ยังไม่ได้อ่านมันเลยแม้แต่นิดเดียว
เดี๋ยวพรุ่งนี้อ่าน..ชัวร์....
วันแรกสอบ CA106 แค่พึ่งเริ่มต้นมีความผิดพลาดและน่าอับอายเกินขึ้นในทันที
เมื่อก้าวเท้าเข้าห้องสอบ พร้อมหาที่นั่งของตัวเองตาม section และ เลขที่
แล้วก็เดินไปนั่งอย่างมั่นใจว่า..ที่นี่คือที่ของกู สักพักมีคนเดินมาถามว่า "เธอเลขที่ 22 ป่ะ"
ก็จึงตอบไปว่า "ใช่" แต่เอะใจอยู่เหมือนกันว่าอยู่ ๆ มันคนนั้นก็ลุกหนึไปนั่งที่อื่น ซึ่งมันเป็นคนที่เรียน sect เดียวกันกะช้านนน นี่...แล้วจะหนีไปไหนละทำไมไม่นั่งใกล้ ๆกัน
ไอ้เราก็เลยเริ่มรู้สึกตัว แล้วเงยหน้าขึ้นไปมองที่กระดาน... "ชิบหาย" กูผิดเอง นั่งผิดที่ ผิดวิชาอีกต่างหาก
 ฝนรหัสทุกอย่างจนเกือบจะเสร็จอยู่แล้ว ...ลางดีตั้งแต่เริ่มสอบอายมั๊ก...มาก ที่สำคัญตอนนั้นต้องการคนเห็นใจเป็นที่สุด แต่..ไอ้เพื่อนแนน เพื่อนเยล
ทั้งสองกลับหัวเราะกันคิ๊กคักเชียว ดูมันทำสิ....คะ...ถ้าลุกไปเอานิ้วจิ้มตามันได้ก็คงทำไปแล้ว..
 แต่ยังดี..อาจารย์ให้อภัย อืม..ข้อสอบชุดนั้นก็ใช้ไม่ได้อีกต่อไป...
-----------------------------------------------------------------------
แต่วันนี้ สอบ BR301 เดี๋ยวขอหัวเราะก่อน...
ดีจายมากก ๆ ๆ มีคนเซ่อเหมือนเรา... มันคือ เพื่อนวีนค่ะ นั่งผิด แถมยังตะโกนซะดังว่า
"อาจารย์คะหนูนั่งผิด Section ค่ะ" วีน..เอ้ย..พูดเบา ๆ ก็ได้ว่ะแก ประจารตัวเองซะดัง
แต่กว่ามันจะรู้ตัว..ก็เจ้าของที่อ่ะสิ คงมายืนรอเอาที่ของเค้าคืน..
อิอิ...ขำว่ะ...ส่วน เพื่อนแนน และ เพื่อนเยล ยังทำตัวเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน นั่งทำหน้าซะใจอยู่หน้าห้อง...พร้อมกับเสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยกำลังใจ และเห็นใจ...
 ---จบ---
ปล. ขออย่าให้มีเหตุการณ์เยี่ยงนี้กับฉันอีกเล้ยยยย....
ขอถาม...แนน & เยล อยากลองบ้างป่ะ..เดี๋ยว แอม กับ วีน จะขำบ้าง
<---อืม..อยากบอกว่า "เธอ..คือ คนที่ทำให้ฉันรู้สึกดีที่สุดในวันนี้...."-->
ขอบคุณจริง ๆ
 February 19 แย่อีกแล้ว... นอนไม่หลับ...อ่านหนังสือก็ไม่รู้เรื่อง...
ทำไมเหรอ..? ความรักเป็นสิ่งสวยงาม แต่ทำไมบางครั้งมันก็ทำให้เราหดหู่แล้วก็รู้สึกแย่ได้ขนาดนี้ แล้วเมื่อไหร่ความสวยงามของความรักจะเกิดขึ้นกับฉันบ้าง...
"คนที่เค้ารักเรา เรากลับไม่รัก...ส่วนคนที่เรารักเค้า เค้ากลับไม่รักเรา" เรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นกับฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า แล้วอีกเมื่อไหร่ที่ฉันจะเจอ "คนที่ฉันรัก แล้วเค้าก็รักฉัน"สักที
ความรักของฉันมักจะมาไม่ถูกเวลาเสมอ..จนวันนึง มันทำให้ฉันรู้จักคำว่า
"จะรู้ว่ารัก ก็ต่อเมื่อเสียเค้าไปแล้ว" นี่ไงล่ะ..ฉันเข้าใจความรู้สึกของตัวเองก็เมื่อสายไปแล้ว
ฉันไม่มีทางที่จะให้ทุกอย่างกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้อีกแม้แต่ครั้งเดียว โอกาสที่จะให้ฉันแก้ตัวในสิ่งที่เคยทำไปยังไม่มีเลย (ฉันร้องไห้แหละ)...
ไม่รู้เหมือนกันว่าร้องทำไม...ทั้งๆ ที่ก็เชื่อว่าตัวเองเข้มแข็งมากแล้วกับเรื่องนี้ แต่แท้ที่จริงแล้วน้ำตาฉัน..มันพร้อมที่จะไหลอยู่ตลอดเวลา แต่ฉันก็พยายามกลั้นมันถึงที่สุดแล้ว
จนวันนี้ ตอนนี้ฉันไม่ไหวแล้ว..จริง ๆ
ความรู้สึกดีดีของฉัน ที่มีให้กับใครสักคน มันก็มักจะมาไม่ถูกเวลาอีกเช่นเคย
มันเลยทำให้ฉันรู้สึกว่า "ผิดหวังตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มต้น" ถ้าเป็นไปได้ฉันขอแค่ได้เริ่มต้นกับใครสักคนก่อน ถึงแม้ว่าสุดท้ายแล้วมันจะต้องผิดหวัง หรือเสียใจก็ตาม เพียงแค่ขอให้ฉันได้มีโอกาสทำอะไรให้กับคนๆนั้น คนที่ฉันอยากทำสิ่งดีดีให้ ฉันก็แค่ขอเท่านี้แหละ...
ปล. ก่อนที่ทุกคนจะทำอะไรลงไป อยากจะให้ถามความรู้สึกของตัวเองให้ดีซะก่อน
แล้วก็ซื่อสัตย์กับความรู้สึกของตัวเองสักนิด มันก็จะไม่เกิดเหตุการณ์แบบเดียวกับฉัน
ปล.(อีกครั้ง) ถ้าอ่านแล้วงง ก็โทดที มันพิมออกมาตามความรู้สึกเลยไม่ทันได้เรียบเรียง
ปล.(อีกสักครั้ง) "...เศร้าจัง..." February 18 ช่วงนี้อีกแล้ว.. ช่วงสอบอีกแล้ว....ขี้เกียจอ่านหนังสือมั๊ก..มาก กลัวอ่านไม่ทันจัง
ยังไม่ได้อ่านสักวิชาเลย เดี๋ยวพรุ่งนี้จะเริ่มอย่างจิงจังละ (ขอสัญญากับตัวเอง)
วันนี้เพื่อนไปเที่ยวกัน..(วันเกิดน็อค)อยากไปบ้าง...อยู่ห้องกะว่าจะอ่านหนังสือ แต่ก็ไม่ได้อ่าน รู้งี้...ไปด้วยก็ดี พลาดซะละเรา
ปล. ทำไงให้มีกำลังใจอ่านหนังสือดีอ่ะ...รู้สึกขี้เกียจเหลือเกิน
February 16 First step... วันนี้เป็นวันงานวันแรกแหละ....
ในที่สุด...เราก็ได้รับตำแหน่งอันทรงเกียรติต่อตระกูลมากๆ นั่นคือตำแหน่ง
พรีเซนเตอร์โมเดล ขั้นตอนการคัดเลือกหาตัวแทนในตำแหน่งนี้ยากมั๊กมากกก...
คือ โอน้อยออก ออก แล้วก็ออก จนเหลือ เยลกะแอมป์ เป่ายิ้งฉุบกัน
สรุป แอมชนะค๊า.......ก็เลยได้รับตำแหน่งอันทรงเกียรตินี้ไปครอบครอง แล้วหน้าที่ที่จะต้องทำก็คือ ไปมหาลัยตั้งแต่7 โมงเช้า ได้ยินครั้งแรกโอ๊ววว...มายก๊อดด กูจาตื่นไหวป่ะเนี้ย
ชีวิตจะได้นอนเกิน5 ชม.มั้ย แต่...ดิฉันไป 9 โมงเลยค่ะ..ความรับผิดชอบต่ำ..มากก
แต่ดีใจมากที่มีเพื่อนเสนอตัวจะมาเช้าเป็นเพื่อน ก็จะใครอีกล่ะ นอกจากเยล
แต่....หลังจากที่เยลรับปากกันเป็นมั่นเป็นเหมาะ สัญญาแล้วก็รับปากว่า เจอกัน 8 โมงนะ
ไอ้เราสิก็โทรหามัน 8 โมงครึ่ง แต่มันทำเสียงคนกำลังนอนใส่เราอ๊ะ...นอกจากนั้นมันยังบอกอีกว่า "เรานอนตี 4 อ่ะแก......" เราได้ยินเสียงดังนั้น เหมือนมันไม่สะทกสะท้าน กับการโทรไปทวงคำสัญญา มันกลับทำเสียงมึนใส่เรา เห็นมันหน้าด้านทำมึนกับเรา ไอ้เราก็ไม่หน้าด้านพอที่จะเอ่ยปากทวงคำสัญญาแล้วก็ไม่กล้าที่จะซักถามใดๆทั้งสิ้น ก็ได้แต่วางโทรศัพท์อย่างแผ่วเบา แล้วก็นั่งหาวอยู่ข้างเตียง(ทำได้เท่านี้จิง ๆ)
สักพัก sms เยลดังขึ้นมา ข้อความปรากฎออกมาว่า (เดี๋ยวนะขอเปิดดูก่อน)" อ้าว แปดโมงหรอนึกว่าหก เดี๋ยวรีบไปหา" นั่นดูมัน..ดิ....ทำมาเป็นส่งข้อความมาเนียนแล้วก็ทำมึนใส่เราอีกแหนะ...ชิชะ...แก้ตัวชัดๆนะน่ะ.....
แต่วันนี้...งานสนุกดีเนอะ...ๆ ภูมิใจกับภาคเรามากค๊า......
February 15 เมื่อวานวาเลนไทน์ ชีวิตวันนี้ไม่มีอะไรตื่นเต้นมากมาย ถึงจะไม่ตื่นเต้นแต่สนุกดี อยู่แต่ในมหาลัยกับหลังสตู อยู่กับเพื่อนทั้งวัน จะใครอื่นได้ที่ไหนนอกจากน้องเยล (เพื่อนโสด) วันๆ ไม่ทำไรกันมากหรอก
ได้แต่อิจฉาคนที่เค้าถือดอกไม้ไปวันๆ นั่นเอง บางครั้งก็หาเหตุผลให้ตัวเองสบายใจหรือปลอบใจตัวเอง เวลาเห็นใครถือดอกไม้ก็จะช่วยบอกกันและกันว่า "เค้าซื้อมาถือเองล่ะสิ"
ดู ดู...สิคิดกันได้นะเราอ่ะ.. คิดเล่นๆ ขำๆ หน่า...เนอะเยล เนอะ..
กลับมาห้องเขียนบทละครต่อ จนเสร็จ แต่กว่าจะเริ่มเขียนได้ ปาเอาไปเที่ยงคืนนิดๆ
มัวแต่คุย แล้วกว่าจะได้นอน ก็ตี 4 ตื่น 7 โมงเช้า โอ้ว..พระเจ้า ตื่นมาตาปูดเลยอ่า...
ปล.พอละนะ ไม่รู้จะเขียนไร ง่วงมั๊กมาก....ไปนอนก่อนละกัน
February 13 เห้อ..วาเลนไทน์ วันนี้..เวียนมาบรรจบกันอีกครั้งแล้ว ไอ้เราก็ยังอยู่แบบเดิม
ได้แต่มองดูคนที่เค้ารักกัน เดินจูงมือ ถือดอกไม้ ดูหนัง กินข้าวด้วยกัน...
ดูคนส่วนมากมีความสุขแล้วก็รอคอยวัน ๆ นี้กันเหลือเกิน แต่สำหรับฉัน ฉันไม่เคยรอคอยวันนี้เลยแม่แต่ปีเดียว (เว่อไปป่าว) แต่ฉันกลับกลัว กลัวว่าสิ่งที่ฉันต้องพบเจอในวันนี้
มันจะเป็นตัวสะท้อนตัวฉันเอง ว่า..ไม่มีใครรักฉันและฉันก็รักเค้าบ้างเลยเหรอ..??
ฉันก็แค่อยากมีวันนี้ เพื่อที่จะเดินจูงมือ แล้วก็ถือดอกไม้ กับคน ๆนั้นบ้างก็เท่านั้นเอง
วันนี้..รู้สึกหดหู่เหลือเกิน หลายเรื่องที่มันพรั่งพรูเข้ามาในความรู้สึกฉัน
หลายครั้งที่ สิ่งที่หวังไม่เป็นดังหวัง..แล้วมันก็ต้องเศร้า แล้วความเศร้าหลาย ๆครั้งที่มันมารวมอยู่ด้วยกัน มันก็กลับกลายเป็นความหดหู่ในทันที..และในที่สุดแล้ว ฉันก็ไม่อยากทำอะไรเลย ไม่อยากออกไปพอเจอกับวันพรุ่งนี้ ซึ่งมันคือวันแห่งความรัก แต่ ณ ตอนนี้ฉันไม่ชอบมัน..
ฉันอยากรับรู้ความรู้สึกของคนที่รอคอยวันนี้อย่างใจจดใจจ่อ ว่า..เค้ารู้สึกยังไง เค้าจะทำอะไรให้กับคนที่เค้ารัก เค้าจะมีความสุขเหมือนที่เค้าหวังเอาไว้มั้ย..
และฉันจะยินดีด้วย ถ้าวันที่เค้ารอคอย ได้กลายเป็นวันที่เค้าสมหวังและมีความสุข
แต่มันคงต่างจากฉัน........
ความเศร้าที่มันอยู่ในใจทีมันถูกเก็บมานาน ฉันหวังว่ามันคงต้องมีสักวันที่
ฉันจะลืมความรู้สึกแย่ ๆ แบบนี้ ฉันไม่ถึงกับต้องเรียกร้องให้ใครสักคนมาทำให้ฉันหายดี
เพียงแต่ฉันกับรอวันที่ฉันจะหายดีได้ด้วยตัวฉันเอง
..รอวันที่จิตใจของตัวเองเข้มแข็งพอ.. พอที่จะรับมือกับความผิดหวังที่อาจจะต้องเกิดขึ้นอีก (ไม่รู้เหมือนกันว่าจะอีกกี่ครั้ง)
เอาหน่า..ยังไงฉันก็ยังต้องพบเจอกับวันนี้อีกอยู่ดี ถึงจะไม่มีคนไว้เดินจูงมือ
แต่ฉันก็ยังสามารถพาตัวเองไปหาความสุขกับชีวิตโสดได้นี่...จิงป่ะ
ปล.ยังมีไรอีกเยอะที่อยากจะพูดแต่ ง่วงแล้ว เหนื่อยแล้ว นอนดึกมาหลายวันแล้ว
เพราะฉะนั้นพอได้แล้ว "ไปนอนดีกว่า"
ปล.(อีกครั้ง) สงสัยไม่ได้อาบน้ำอีกแล้ววันนี้ สกปก จิง ๆ ๆ
แต่จะบอกว่า มีเพื่อนคนนึงก็ไม่อาบน้ำเหมือนกัน มันคือ น้องเยล นั่นเอง ฮา.....
โทดทีเยล มันพิมไปแล้วว่ะ ขี้เกียจลบ ไม่ว่ากันนะ........
ปล.(อีกทีละกัน) ขอให้พรุ่งนี้งานเสร็จทีเถอะ..สาธุ๊...
..................................................................................
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||
Send a private message
Tell a friend
Add to My MSN
Add to your network
Sign up for alerts|
|
